فناوری UV امروزه فراتر از صرفاً خشک کردن جوهر یا نابود کردن باکتریها، به کاربردهای دقیقتری رسیده است. در واقع، هدف این فناوری، کنترل دقیق میزان انرژی نوری است که به محصول وارد میشود. منظورمان این است که واکنش شیمیایی لازم را در یک لحظه ایجاد کنیم، به جای اینکه منتظر بمانیم تا محصول کاملاً خشک شود.
جنبههای علمی
ما این سیستمها را طوری طراحی کردهایم که به اهداف بسیار مشخصی برسند. اگر قصد استریل کردن محصول را داریم، از طول موج ۲۵۴ نانومتر برای تخریب DNA میکروبها استفاده میکنیم؛ اما برای خشک کردن رزینها، از طول موج ۳۶۵ تا ۳۹۵ نانومتر استفاده میکنیم.
اما مشکل اینجاست که تراکم انرژی، سرعت خط تولید را تعیین میکند. اگر توان لامپها را بالا ببریم تا محصولات بیشتری را در کمترین زمان ممکن خشک کنیم، مقدار زیادی گرما تولید خواهد شد. اگر فنهای خنککننده یا سیستمهای آبی مناسبی نداشته باشیم، مواد تولیدی دچار تغییر شکل خواهند شد؛ که البته ظاهر خوبی نخواهد داشت.
انتخاب تجهیزات مناسب
نمیتوانیم فقط یک لامپ را درون یک جعبه قرار دهیم و فکر کنیم کار تمام شده است. ما از محافظهای کوارتزی و بازتابندههای تخصصی برای اطمینان از اینکه پرتو نور دقیقاً به محصول برخورد کند، استفاده میکنیم. این کار باعث میشود انرژی هدر نرود و لامپها نیز زودتر خراب نشوند.
بهترین بخش این است که ما این سیستمها را طوری طراحی کردهایم که بتوانند جایگزین سیستمهای قدیمی مربوط به جیوه شوند. اما از آنجایی که امروزه از فناوری UV-LED استفاده میشود، میتوانیم لامپها را به سرعت روشن و خاموش کنیم. دیگر نیازی نیست منتظر گرم شدن لامپها باشیم؛ همچنین هزینه برق نیز کاهش خواهد یافت.
تعادل مناسب
شدت بالای نور خوب به نظر میرسد، اما این امر همراه با معایبی است. اگر شدت نور را بیش از حد بالا ببریم، خطر «خشک شدن بیش از حد» محصول وجود دارد؛ در این صورت سطح محصول شکننده میشود یا رنگ آن زرد میشود.
این موضوع نیاز به تعادلی بین سرعت خط تولید و شدت نور لامپها دارد. برای جلوگیری از اشتباهات، من همیشه پیشنهاد میکنم از رادیومترهای لحظهای استفاده کنیم؛ این کار به ما این امکان را میدهد که دقیقاً ببینیم چه اتفاقی در حال رخ دادن است، تا بتوانیم از قبل مطمئن شویم که همه چیز درست است.